Կարծրատիպերը դժվար են կոտրվում

Ինչ ուզում եք ասեք, իրոք ծերացած ազգ ենք, հազար ներողություն, գրեթե «դախացած», նույնքան «դախ» մտածելակերպով: Կարծրատիպերի համար էլ ուշքներս գնում է, բա ո՜նց, տասնամյակների կնիքն է դրանց վրա, հո չե՞նք վերցնի ու մի հարվածով, համարյա մակեդոնացիավարի, կտրենք-դեն գցենք: Հեռու չգնանք, Բաղրամյան պողոտայի իրադարձություններն ասվածի ամենաթարմ վկայությունն են: Սովորել ենք, չէ՞, որ ոստիկանությունը դուբինկաներով ցրի բողոքի ցանկացած զանգվածային դրսևորում, ոստիկանապետն էլ, իր առանձնասենյակում ծանրումեծ նստած, մեկը մյուսից դաժան հրամաններով ցաքուցրիվ անի ցուցարարների կուռ շարքերը: Իհարկե սովորել ենք, ու կարծրատիպն էլ շատ դժվար է կոտրվում, այս դեպքում` համազգեստավոր «միլիցու» կարծրատիպը, անկախ նրանից, բարձրաստիճա՞ն «միլիցա» է, թե՞ շարքային: Այնքան ենք սովորել, որ երբ մեկն ասում է` ա՛յ ժողովուրդ, ոստիկանն ու ոստիկանապետն էլ մեզնից մեկն են, հայ մարդ են, թթված դեմքով ենք ընդունում կամ չընդունում այս պարզ ճշմարտությունն ու մի հոծ գիծ քաշում մեր ու մեր միջև: Իսկ ՀՀ ոստիկանապետ Վլադիմիր Գասպարյանը փորձում է ջնջել այդ գիծը, նոր վարքականոնի մեջ տեղավորել քաղաքացի-պաշտոնյա շփման առանցքը, նոր արժեհամակարգ արմատավորել իր ղեկավարած կառույցի ներսում, հանել կառույցի պատերից դուրս ու ջնջել ոստիկանական համակարգի նկատմամբ հանրային կարծիք-վերաբերմունքի կաղապարները: Եթե այս նույն աշխատաոճը գերակայեր պետական մյուս կառույցներում ու բարձրաստիճան չինովնիկների համար նույնքան բնական ձեռագիր դառնար, շատ արատավոր բաներ կդադարեին գոյություն ունենալուց, հանրային կյանքն էլ նկատելիորեն կառողջանար: Ցավոք, Վլադիմիր Գասպարյանն առայժմ «սպիտակ ագռավի» կարգավիճակում է, իսկ «սպիտակին» հենց իր «երամի սևերն» են ծուռ աչքով նայում, սպասելով այն հարմար պահին, երբ հնարավոր կլինի փոխարինել նրան իրենց նման «սևով»: Պատահական չէ, որ վերջին օրերին էլեկտրոնային ու տպագիր լրատվամիջոցները, խոսքները մեկ արած, ակնարկում են նոր ձևավորվելիք ուժային կառույցի` ներքին գործերի նախարարության մասին, որի ստորաբաժանումներից մեկն էլ ոստիկանական համակարգը կլինի: Նույնքան պատահական չէ և այն, որ այդ կառույցի ղեկավարի պաշտոնում երկրի բարձրաստիճան այրերից մեկը ցանկանում է տեսնել իր հովանավորյալներից մեկին: Հայն ասում է՝ «նմանը զնմանին գտանե»։ Ռուսն էլ կասեր`«рыбак рыбака видит издалека»:

Լիլի ՄԱՐՏՈՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Պանիկափաշինովսկին՝ մեր ժամանակի «հերոս»
• Պաշտպանենք մեզ հոգով ծերերից
• Հակառուսական «վելոտրեկի խիզախ բայկերները»
• «Կարող ա՞ տրամվայ եմ նստել»
• «Խելառ խոտի» վնասները
• Երբ ղասաբն է կարգվում վիրաբույժ
• Ստախոսության մարաթոն և «սակրավորներ»
• Հիմարության կանխավարկած
• Հերոստրատի «Արտեմիսն» ու «հերոստրատիկի» Արցախը
• Ոչ միայն ՔՊ-ն, սրանց նախընտրական պաստառն էլ է մահաբեր
• «Օրենքով գողերը»՝ օրենքից դուրս
• Փողոցով եկածը փողոցային մարտավարությամբ էլ իշխանություն է պահում
• «Փափուկ, ինտելիգենտ, փոխշահավետ ապահարզան»
• Երբ թոռը՝ «խնձոր», իսկ պապը «ծառ» է
• Պարականոն դիրքափոխություն
• Եվրոպական գամբիտ՝ կանխատեսելի էնդշպիլով
• Երբ ուղեղը հիվանդանում է, տրամաբանությունը արձակուրդ է գնում
• Քաղաքացիակա՞ն, թե՞ «Քանդարարական պայմանագիր»
• Ձեռքը ձեռք է լվանում, երկու ձեռքը՝ «խաղաղություն»
• «Նավթահանքերի գեներալները»

Մեկնաբանություններ